Kalpten Zihine Açılan Hakikat Eşiği

Kalpten Zihine Açılan Hakikat Eşiği Ömer Lütfi Mete’nin Gülce’de dediği gibi, insan bazen kendi iç âleminin en keskin sınırında durur; zihin gördüğünü anlamlandırmakta zorlanırken, kalp ona hakikatin kapısını gösterir. Bu karşılaşma, dış dünyanın değil, içte sessizce biriken duyguların yankısıdır. Uçurumun kenarındayım Hızır Ulu dilber kalesinin burcunda Muhteşem belaya nazır Topuklarım boşluğun avcunda Derin yar adımı çağırır Dikildim parmaklarımın ucunda Bir gamzelik rüzgâr yetecek Ha itti beni, ha itecek Uçurumun kenarındayım Hızır Civan hazır Divan hazır Ferman hazır Kurban hazır Uçurumun kenarındayım Hızır Güzelliğin zulme çaldığı sınır Başım döner, beynim bulanır El etmez Gel etmez Gülce'm uzaktan dolanır Uçurumun kenarındayım Hızır Gülce bir davet Mecaz değil Maraz değil Gülce bir afet Peri değil Huri değil Gülce beyaz sihir Gülce ölümcül naz Buram buram zehir Yar yüzünde infaz Bir gamzelik rüzgâr yetecek Ha itti beni, ha itecek Güzelliğin zulme çaldığı sınır Uçurumun kenarındayım Hızır Ben fakir En hakir Bin taksir Ateşten Kalleşten Mızrakla gürzden Dabbetülarz'dan Deccal’dan, yedi düvelden Korku nedir bilmeyen ben Tir tir titriyorum Gülce’den Ödüm patlıyor Gülce’ye bakmaktan Nutkum tutuluyor, ürperiyorum Saniyeler gözlerimde birer can Her saniyede bir can veriyorum (ÖMER LÜTFİ METE) Uçurumun kenarında duran insanın ruhu, imtihanın en çıplak hâlini yaşar. İçinde bir şey çöker, bir şey kabarır, bir şey susar. Kişi ne geri dönebilir ne ileri atılabilir; adımlarının hükmü kalmaz, nefesi daralır. Tam o eşikte hakikatin ışığıyla yürümeden başka çıkar yol göremez; çünkü imtihanlar, ruhun “bu yükü artık böyle taşıyamazsın” diye attığı en dürüst çığlıktır. İnsanın iç dünyasında biriken yarım kalmış duygular, uçurumun kenarında daha gürültülü konuşur. Kişi çoğu zaman karşısındakine değil, içindeki yarıma titrer. Titremenin sebebi dışarıdaki tehlike değil; içeride tamamlanmamış bir duygunun yeniden canlanmasıdır. Bu yüzden uçurum, dışarıdaki boşluk değil; içerideki eksikliğin aynasıdır. Duyguların adı konmadığında kişi, uçurumun kenarında hep savrulur. Adı konmamış duygu, zihnin karanlık odalarında büyür; büyüdükçe kişinin kalbine tesir eder. Adı konmuş duygu ise küçülür; küçüldükçe yönetilebilir hâle gelir. Hakikat yolcusu bu yüzden önce duygusunun adını koyar; çünkü adı konan duygu, hükmünü kaybeder. Dersi alınmamış imtihan yönetilemediğinde zihin savunmalarını devreye sokar. İnkâr eder, kaçınır, yansıtır, kopar. Ama uçurumun kenarında bu savunmaların hiçbir hükmü yoktur. Zira uçurum, insanın kendisiyle yüzleştiği yerdir. Savunmaların sesi kısılır, hakikatin sesi yükselir. Hasar almış iç ses sebepleri ve etkilerini konuşurken, farkındalık; uçurumdan geri döneceği hakikati takip edecek olan sensin, diye fısıldar. Dersi alınmamış imtihan, her seferinde insanın kendi iç sesini duymaya mecbur kaldığı andır. Kişi, yıllarca susturduğu duygunun sesini ilk kez duyar; o ses bazen korku olur, bazen öfke, bazen yalnızlık. Korkunun kaynağını bilmeyen, korkunun hükmüne girer. Korkunun adını koyan ise korkunun içinden hakikate ulaşır. Bu yüzden hakikat yolcusu önce kendi karanlığını tanır; karanlığını tanımayan ışığı taşıyamaz. İç alem “Bu uçurum bir imtihandır” der. Farkındalık “Bu imtihan seni neden buraya getirdiğini anlamalısın” diye hatırlatır. Biri sabrı öğretir, diğeri ders almayı ve süreci yönetmeyi. Biri kalbi, diğeri zihni tamir eder. İkisi birleştiğinde kişi titremekten kurtulur; titremesinin sebebini görür. Görmek, uçurumdan daha güçlüdür. İnsan bazen bir gamzelik rüzgârla düşecek gibi olur; bazen bir kelime, bir bakış, bir hatıra onu uçurumun kıyısına getirir. Ama düşmek kader değildir; çoğu zaman farkındalığın eksikliğidir. Farkındalık arttıkça uçurum tehdit olmaktan çıkar; öğretmene dönüşür. Kişi uçurumun kenarında durmayı öğrenir; çünkü artık neden orada olduğunu bilir. Önce insan, önce iç âlem diyerek yarasını onaran ruhlar; sözlerinde ve işlerinde hikmetle yürürler. Seven sevmeyen herkes vicdanlı davrandığında onların lehine şahitlik eder. Gerçi Hakk katında değer bulan kişi beşerin ne dediğiyle meşgul olmaz; fakat ardında bir Yâdı Cemîl bırakmak isteyen bu kıvamı korur. Velhasıl, imtihanlar, yarım kalmışlıklar, onarımı bekleyen yanlarımız; bizi yarınki hâlimize hazırlar. Uçurumun kenarında titreyen insan, hakikatin ışığıyla yürümeyi öğrendiğinde artık uçurumdan değil; kendi karanlığından korkar. Karanlığını tanıyan kişi, ışığı daha güçlü taşır. Rabbimizden niyazımız; bizi içsel olgunlukla, manevi derinlikle, hakikatin sertliğini kaldırabilecek bir yürekle donatsın. Duygularımızı yönetmeyi, yaralarımızı onarmayı, imtihanlarımızı doğru okumayı lutfetsin. Nefsimizi bize bırakmasın. İç dünyamızı mamur etsin. Hakikatin yanında durmayı nasip etsin. Elfu elfin âmin âmin âmiinn. Cevahir AYDIN | Küçük Dünyam