Ego ve Cahil Özgüven

Ego ve Cahil Özgüven ünlük hayatta, sokakta, bir kahve sohbetinde ya da sosyal medyada; kadınların birbirini yargılamadan, “Ne derler?” korkusu yaşamadan yalnızca kendileri olabildikleri bir güven çemberi oluşur. “Kadın kadının düşmanıdır” gibi ataerkil sistemin ürettiği, yıllarca bizlere dayatılan o yıpratıcı ezberler ise zamanla silinir gider. Yerini; yardımlaşmanın, dayanışmanın ve birbirine ilham vermenin estetiği alır. Bizler bugün birbirimizin ışığından rahatsız olmak yerine o ışığı çoğaltmayı seçtikçe; arkadan gelen genç kızlara ve çocuklara rekabeti değil, dayanışmayı miras bırakmış oluruz. Böylece destek olmak, en doğal refleks hâline gelir. Bir insanın hayata bu pencereden bakabilmesi; dedikoduyu, hasedi ve küçük hesapları zaten bünyesinden otomatik olarak uzaklaştırır. Geriye ise samimiyet, huzur ve hakiki bir güç kalır. İşte insanın içindeki bu netlik ve duruş çok kıymetlidir. Kendi ışığına güvenen insan, sessiz ve derinden parlar. Cahil özgüven ise etrafındakileri bastırmak, karalamak ve gölgede bırakmak ister. Çünkü elinde tuttuğu o sahte ışığın, bir başkasının hakiki parıltısı yanında söneceğini çok iyi bilir. Ego ve cahil özgüven sahibi insanlar; somut, faydalı ve samimi bir değer üretmekte zorlanırlar. Varoluşlarını üretmek üzerine değil; üretenleri eleştirmek, küçümsemek ve kendi tabirleriyle “vitrin yapmak” suçlaması üzerine kurarlar. “Ben” Duvarı Hakiki bir birliktelik, “biz” diyebilmeyi gerektirir. Ancak cahil özgüven, her cümlenin başına “ben” koyar. Kolektif başarıyı sahiplenir; başarısızlıkta ise ilk faturayı yanındakilere keser. Gelişime Kapalılık Bilmediğini bilmeyen insanı ikna etmek zordur. Cahil özgüven; her şeyi en iyi kendisinin bildiğini düşündüğü için ne eleştiriye açıktır ne de öğrenmeye. Bu yüzden omuz omuza yürümeyi bir ortaklık değil, bir biat ilişkisi olarak görür. Oysa gerçek güç; başkasının ışığını söndürmeye çalışmakta değil, birlikte daha güçlü aydınlanabilmektedir. Ayşegül Sarıçam Bayrak Dernek Başkanı