ARAYIŞ MANİFESTOSU

ARAYIŞ MANİFESTOSU Tünelin ucundaki o ilk ışığı gördüğünde kalbine dolan o taşkın mutluluk, tünelden dışarı adım attığın an hissettiğinden her zaman daha coşkuludur. Gerçek mutluluk varışta değil, dışarıdaki bütün aydınlıklardan daha parlak olan o ışığa doğru yürürken kalbini sarsan o soylu huzursuzluktadır. Heyecan, heves, umut, arzu hatta tereddüt ve korku bile… Hepsi o ışığın gözbebeklerine ilk düştüğü an sahneye çıkar. Işığa yaklaştıkça bu esrik duyguların yavaş yavaş eksildiğini, tünelden çıkıp gün ışığına karıştığında ise tamamen yok olduğunu görürsün. Varoluşun gizli kanunu tam olarak burada saklıdır: Ruhumuzu besleyen haz, hedefe ulaştığımız an değil hedefe doğru ilk adımı attığımız an doruğa ulaşır. Vuslat gerçekleştiği an büyü bozulur; bütün o görkemli heyecan bir anda silinir. Geriye sadece menzile varmış olmanın getirdiği donuk bir rahatlama kalır ki o da bir rüzgar gibi esip gitmeye mahkumdur. Bu, doğanın sarsılmaz bir yasasıdır: İnsanı harekete geçiren itici güç, varlığın kendisine ait değildir; ona yüklediğimiz anlamın ve ona ulaşma çabamızın bir yansımasıdır. Zihnimiz, keşfetme ve yönelme anında en yüksek hazzı üretir ancak hedefe ulaşıldığı yani tasavvur gerçeğe dönüştüğü an büyü bozulur. Bütün o görkemli arzu bir anda buharlaşır. Geriye sadece arzunun bitişinden doğan, kısa ömürlü ve durağan bir tatmin hissi kalır. Bu yüzden, o ışığı ilk gördüğün anın zihninde yarattığı o saf uyanışın kıymetini bil. Yeni bir düşünceye kapıldığında, bilinmeze doğru bir adım attığında ya da bir vuslatı arzuladığında ruhunu saran o ilk gerilimin tadını çıkar. Kendini oluşun akışına bırak, içindeki coşkuyu evcilleştirmeye çalışma. O ışığı ilk gördüğün anın kalbinde bıraktığı izi gözün gibi koru. Yeni bir işe soyunduğunda, meçhul bir yola çıkmaya niyetlendiğinde ya da imkansız bir kavuşmayı arzuladığında ruhunu saran o ilk ürpertinin tadını çıkar. Kendini hayatın akışına bırak; içindeki hevesi dizginleme, heyecanını doya doya, pervasızca yaşa. Çünkü o limana demirlediğinde, o zirveye ulaştığında ve nihayet tünelin sonuna vardığında arayış bitecek, hikâyen tamamlanacaktır. Unutma, insanı insan kılan nihai nokta değil, o noktaya doğru yürürken hissettiği o soylu huzursuzluktur. Hazinenin kendisi yolun sonu değil, yolculuğun ta kendisidir. Sevgi Karaman