İnsan Olmak, Sevgiyle Engelleri Aşmaktır

İnsan Olmak, Sevgiyle Engelleri Aşmaktır ​İnsan olmak zordur; her şeyden önce büyük bir emek ve sonsuz bir sabır ister. Ne yazık ki insanoğlu; sevgiyi, saygıyı ve engelsiz bir hayatı paylaşmayı hâlâ tam anlamıyla beceremiyor. Özel gereksinimli bireylerimize gerçekten sahip çıkamıyoruz. Eğer çıkabilseydik; onlar ne sokaklarda ne de resmi kurumlarda hırpalanır, ezilir ve hor görülürdü. ​Tıpkı Konya’daki Sultan Abla’nın yalnızlığa terk edilmesi gibi... Sırf kırmızılara büründü, hayatındaki her anı ve her eşyayı kırmızıya boyadı diye ona kolayca "deli" deyip geçtiler. O kırmızıların ardında ne acılar gizliydi, o yürekte ne fırtınalar koptu diye bir kez olsun sormadılar, anlamaya çalışmadılar. Onu sadece dış görünüşüyle eleştirip yargılamayı seçtiler. ​Bu acımasızlık dün de vardı, bugün de var; korkarım ki insanlıktan nasibini alamayanlar yüzünden yarın da devam edecek. Empatiden yoksun bu zihniyetler yüzünden, nice hassas ruh gerçek mutluluğu tadamadan, adeta "yaşayan birer ölü" olarak bu dünyadan geçip gidiyor. ​Oysa asıl mesele çok net: Özel gereksinimli olsun ya da olmasın, hepimizin ortak sınavı "insan" kalabilmektir. Engelleri aşmanın tek yolu ise birbirimize sevgiyle sarılmak, birlik olmak ve sarsılmaz bir dayanışma göstermektir. ​Ayşegül Sarıçam Bayrak Dernek Başkanı