KENDİME DÜŞÜNCELER

KENDİME DÜŞÜNCELER Bazen insan herkesten uzaklaşmak ister… Ne konuşmak, ne anlatmak, ne de kendini birilerine açıklamak gelir içinden. Sadece susmak ve kendi içine dönmek ister. Çünkü insanın en zor konuşması, kendisiyle yaptığı konuşmadır. Hayat bize çoğu zaman başkalarını anlamayı öğretiyor da kendimizi anlamayı unutturuyor. Kimin ne düşündüğünü, kimin ne söylediğini, kimin bizi sevip sevmediğini fazlasıyla önemsiyoruz. Oysa asıl sormamız gereken soru çok daha başka: “Ben kendime karşı ne kadar dürüstüm?” Kendime düşünüyorum… Neden bazı insanları kaybetmekten bu kadar korkuyoruz? Bize değer vermeyenlerin peşinden neden koşuyoruz? Birilerinin sevgisini kazanmak uğruna neden kendimizden vazgeçiyoruz? Belki de hayatın en büyük yanılgısı burada başlıyor. İnsan, başkalarının hayatındaki yerini büyütmeye çalışırken kendi hayatındaki yerini küçültüyor. Oysa insan önce kendisine sahip çıkmalı. Kendi kalbini yormamalı. Kendisine yapılan haksızlıkları sırf yalnız kalmamak için kabullenmemeli. Çünkü yalnızlık her zaman kalabalıkların yokluğu değildir. Bazen insan, kendisini anlayan tek kişinin yine kendisi olduğunu fark ettiğinde gerçek huzuru bulur. Kendime düşünüyorum… Artık her söze cevap vermemek gerekiyor. Her kırgınlığı anlatmak, her ihaneti hesap sormak, her haksızlığa kendini tüketerek karşılık vermek gerekmiyor. Bazı şeylerin cevabı susmaktır. Bazı insanların cevabı uzaklaşmaktır. Bazı kapıların cevabı ise bir daha çalmamaktır. Çünkü zaman insana çok önemli bir şey öğretiyor: Herkes hayatımızda kalmak zorunda değil. Kimi insanlar ders olarak gelir, kimi insanlar yara olarak kalır, kimi insanlar ise ömürlük bir iz bırakır. Ben artık iz bırakan insanları önemsiyorum. Gürültülü kalabalıklardan çok, sessiz ama samimi birkaç insanı… Gösterişten çok, gerçekliği… Sözden çok, davranışı… Ve en önemlisi, kendimi kaybetmeden yaşayabilmeyi. Kendime son bir şey daha söylüyorum: Hayat kısa. Kendini başkalarının beklentilerine göre yaşama. Kalbin temizse onu kirletme. Vicdanın varsa onu susturma. Seviyorsan sevgini küçümseme. Ama seni tüketen hiçbir şey uğruna da kendinden vazgeçme. Çünkü insanın hayatta kazanabileceği en büyük zafer, herkes tarafından sevilmek değil; kendisiyle baş başa kaldığında aynaya bakıp “Ben, kendime ihanet etmedim” diyebilmektir. Fatma Daştan