İnsanlığın Gölgesinde

İnsanlığın Gölgesinde Teknoloji ilerledi, şehirler büyüdü, yollar uzadı... Ama insanın insana olan yakınlığı aynı ölçüde büyüyebildi mi? İşte asıl soru burada başlıyor. Eskiden bir kapı çalındığında umut gelirdi. Bir komşunun derdi, diğer komşunun derdi olurdu. Paylaşılan bir lokma ekmek, en zengin sofralardan daha kıymetliydi. Bugün ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirlerinin adını bile bilmeden yıllar geçiriyor. İnsanlığın gölgesinde kalan en büyük değer, vicdandır. Çünkü vicdan sustuğunda merhamet de susar. Merhametin olmadığı yerde ise sevgi kurur, güven kaybolur, dostluklar anlamını yitirir. Artık çoğu zaman insanların dış görünüşüne, makamına ya da maddi gücüne değer veriliyor. Oysa gerçek zenginlik; dürüst bir yürek, temiz bir vicdan ve samimi bir tebessümdür. İnsanı insan yapan sahip oldukları değil, başkalarının hayatına kattığı iyiliktir. Unutmamalıyız ki hayat gelip geçicidir. Bugün güçlü olan yarın yardıma muhtaç olabilir. Bugün görmezden geldiğimiz bir insanın duasına yarın bizim ihtiyacımız olabilir. Bu yüzden kırmadan konuşmak, incitmeden yaşamak ve kimsenin onurunu ayaklar altına almamak en büyük erdemdir. İnsanlık, büyük sözlerle değil; küçük ama samimi davranışlarla ayakta kalır. Bir yetimin başını okşamak, yaşlı birine el uzatmak, zor durumda olana destek olmak, bazen dünyayı değiştirecek kadar büyük bir iyiliktir. Gelin, insanlığın sadece gölgesinde yaşamayalım. Onun özünü yeniden hatırlayalım. Çünkü ardımızda bırakacağımız en değerli miras; malımız, makamımız ya da şöhretimiz değil, insanların kalbinde bıraktığımız güzel izler olacaktır. Yazar: Fatma Daştan