Engelsiz Şehirler, Vicdanlı Toplumlar

Engelsiz Şehirler, Vicdanlı Toplumlar Türkiye genelinde belediyeler, sivil toplum kuruluşları, şirketler ve çeşitli kurumlar tarafından yapılan bazı çalışmalar; ne yazık ki yalnızca mevzuatı yerine getirmiş görünmek ya da bir açılış fotoğrafında “Bakın, yaptık.” diyebilmek adına hayata geçiriliyor. Oysa bir kaldırımı ya da rampayı, onu kullanmak zorunda olan insanların ihtiyaçlarını düşünmeden inşa etmek; kolaylık sağlamak yerine, daha büyük engeller ortaya çıkarıyor. Erişilebilirlik ve sosyal sorumluluk; bir bütçe kalemi, reklam malzemesi ya da geçiştirilecek bir proje değildir. Bunun temelinde insan ve insan onuru vardır. Gösteriş Değil, Gerçek Bir Değişim Standartlara uygun yapılmayan, aşırı dik tasarlanan, önüne direk veya ağaç dikilen ya da kaygan malzemelerle kaplanan rampalar; engelli bireyler için bir kolaylık değil, açık bir hayati tehlikedir. Yapılmış görünmek için yapılan işler, toplumun gerçek ihtiyaçlarına cevap vermez. “Ben” Değil, “Biz” Bilinci Ne zaman ki kurumlar, şirketler ve yerel yönetimler; kâr hırsını, tabelacılığı ve “Ben yaptım.” anlayışını bir kenara bırakıp “Biz bu kentte birlikte yaşıyoruz.” diyebilirler, işte o zaman kaldırım taşının rengi değil, işlevi önem kazanacaktır. Vicdan ve Empati Empati; yalnızca bu kelimeyi afişlere yazmakla olmaz. Gerçek empati, o kaldırımı projelendiren mühendisin, onaylayan bürokratın ve inşa eden işçinin; oradan geçecek tekerlekli sandalyedeki bir anneyi ya da görme engelli bir genci kendi ailesinden biri gibi düşünebilmesidir. Vicdan; paradan da gösterişten de her zaman üstün tutulmalıdır. Toplumsal bağların güçlenmesi ve adil bir yaşamın kurulması; apartman dairelerinden belediye koridorlarına kadar her yerde bu “biz” bilincini ve vicdani sorumluluğu korumaktan geçer. Sadece “yapılmış olmak için” yapılan hiçbir iş, topluma gerçek anlamda dokunamaz. Önemli olan imza atmak değil; kalıcı, güvenli ve engelsiz bir iz bırakabilmektir. Ayşegül Sarıçam Bayrak Dernek Başkanı