Aidiyet

Aidiyet ‎Aidiyet hissetmektir. Bir yere, müziğe, ‎âna veya nesneye ait hissetmektir. Bunlardan herhangi birine duyduğun yakınlık, seni çeken herhangi bir şey veya sende uyandırdığı hisler onlara yüklemiş olduğun anlamdan kaynaklanmaktadır. ‎Bu anlamı da tabiiki yaşadıklarımız, tecrübe ettiklerimiz oluşturmaktadır. ‎Yani aidiyet kavramı bizlerin ona yüklediği anlamlarla şekillenir. ‎ ‎Bir yere veya nesneye sahip olmak değil de onunla aramızda kurduğumuz bağdır. Ve bu bağ o kadar güçlüdür ki dışarıdan biri asla zarar veremez. Sen izin vermediğin sürece bu bağı kimse koparamaz. ‎Çünkü mâna yükleyen ve arada bir köprü oluşturan bizleriz. ‎ ‎Peki, insan neden ait olmak ister? ‎Bir gruba, topluluğa bağlı olmak, oranın bir üyesi olmak yani hissetmek ister. ‎Başkası tarafından görülmek, duyulmak ve fark edilmek ister. Kısacası anlaşıldığını ve kabul edildiğini bilmek ister. ‎ ‎Belki de aidiyet kavramının temelinde; "ben buradayım ve burası beni görüyor" diyebilmek vardır. ‎ ‎Fakat aidiyet ile kendinden ödün vermek arasında ince bir çizgi vardır. Bazen ait olduğumuz yer bizim oraya benzemek zorunda kaldığımız bir yere de dönüşebilir. ‎Kabul edilmek isteğiyle kendimizden taviz vererek özümüze uzaklaşabilir ve başkalarının isteklerine göre şekillenmek zorunda kalabiliriz. ‎ ‎Peki, o zaman gerçekten ait olduğumuz yer neresi? ‎Kalpten ve yürekten sevildiğini hissediyorsan, gerçekten oraya ait hissediyorsan sen ait olduğun yeri veya herhangi bir şeyi bulmuşsun demektir. ‎Belki de bu yolculuk insanın kendisine "ben nereye ve neye ait hissediyorum?" Diye sormasıyla başlar. ‎ ‎Rengin Tok